INFORMACJE DLA AUTORÓW

Osoby, które chcą opublikować swoje artykuły, sprawozdania, recenzje czy komunikaty w roczniku „Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie”, powinny przesłać tekst w wersji elektronicznej wypełniając formularz dostępny na platformie WNUS. Autorzy nie płacą za publikację artykułu w czasopiśmie „Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie” i nie otrzymują honorarium za jego publikację. Wstępna akceptacja artykułu następuje po około 2 tygodniach, proces recenzji do 4 miesięcy, a łącznie do 6 miesięcy publikacja.

Teksty do publikacji według poniższych wytycznych przyjmowane są za pośrednictwem formularza dostępnego na platformie WNUS https://wnus.usz.edu.pl/skk/pl/ – zakładka Zaproponuj artykuł

Przed opublikowaniem tekstu Autor jest zobowiązany do złożenia kwestionariusza osobowego wraz z oświadczeniami.

Redakcja nie rozpoczyna prac nad tekstem, który nie spełnia wskazanych poniżej wymagań.

Artykuły do „Studiów Koszalińsko-Kołobrzeskich” przyjmowane są do 31 grudnia roku poprzedzającego wydruk.

Artykuły publikowane w czasopiśmie „Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie” są na licencji CC BY-SA. Autorzy zachowują pełne prawa autorskie do swoich artykułów. Pomiędzy Autorem a nabywcą podpisywana jest każdorazowo umowa o udzielenie nieodpłatnej licencji do utworów na sublicencji CC BY-SA. Autorzy udzielają niewyłącznej i nieodpłatnej licencji na korzystanie z utworu, bez ograniczeń terytorialnych i czasowych. Umowa licencyjna obejmuje zezwolenie Autora na przesyłanie metadanych tekstu naukowego oraz samego tekstu do baz danych indeksujących czasopisma. Autorzy nie ponoszą żadnych opłat związanych z procesem wydawniczym. Teksty opublikowane w „Studiach Koszalińsko-Kołobrzeskich” jednocześnie udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa, na tych samych warunkach (CC BY-SA).

Podczas zgłaszania publikacji poprzez platformę czasopism Wydawnictwa Naukowego Uniwersytetu Szczecińskiego autor podpisuje oświadczenia (poprzez zaznaczenie pola wyboru), że:
• jest autorem zgłaszanego dzieła, które wcześniej nigdzie nie było publikowane;
• ma prawo do niniejszego artykułu i nie narusza praw autorskich osób trzecich;
• jest świadomy odpowiedzialności prawnej za nieprawidłowe dane lub inne szkodliwe działania;
• potwierdza, że wszelkie wykorzystane w pracy materiały, których nie stworzył osobiście, zostały właściwie zacytowane i przypisane do ich prawowitych autorów, zgodnie z obowiązującymi standardami akademickimi i etycznymi.

Do tekstu należy dołączyć kwestionariusz osobowy zawierający:
• tytuł pracy,
• imię, nazwisko, stopień lub tytuł naukowy autora pracy (należy wymienić wszystkich autorów, zaznaczając wielkość ich wkładu),
• afiliację każdego z autorów (z uwzględnieniem jednostki naukowej),
• numer ORCID każdego z autorów,
• adres e-mail do korespondencji z osobą kontaktową,
• krótką notkę autorską według wzoru: Imię i nazwisko, ewentualna przynależność do duchowieństwa, stopień lub tytuł naukowy, zajmowane stanowisko akademickie lub pełnione funkcje, adres pocztowy (służbowy), adres e-mail, ewentualnie numer telefonu, np.: Jan Kowalski, ksiądz katolicki, profesor nauk humanistycznych w zakresie filozofii, Instytut Nauk Teologicznych Uniwersytetu Szczecińskiego, adres do korespondencji: 71-459 Szczecin, ul. Pawła VI 2, e-mail: jan.kowalski@gmail.com,
• ewentualne źródło finansowania badań, dzięki którym powstała praca, np. grant, stypendium.

Do tekstu należy dołączyć oświadczenie dotyczące oryginalności artykułu (zapora ghostwriting). Zapora ghostwriting jest wymaganą przy ocenie parametrycznej czasopisma naukowego procedurą zabezpieczającą oryginalność publikacji naukowych. Czytelnicy nie mogą mieć żadnych wątpliwości co do tego, że autorzy prezentują rezultaty swojej pracy naukowej. Jeśli korzystali z pomocy wyspecjalizowanego podmiotu (osoby fizycznej lub prawnej), muszą o tym fakcie czytelników w sposób przejrzysty (na przykład poprzez odpowiednie odsyłacze) informować.

Kwestionariusz osobowy skk_kwestionariusz_osobowy.pdf.
Oświadczenie w załączeniu skk_oswiadczenie_autora_zapora_ghostwriting.pdf.
Zaświadczenie o oryginalności artykułu w załączeniu skk_zaswiadczenie_autora.pdf.

Procedura wycofania publikacji przez Autora
Wycofanie publikacji przez Autora jest możliwe wyłącznie na jego wniosek za pośrednictwem formularza (link) przesyłanego elektronicznie na adres e-mail Redakcji. W przypadku publikacji współautorskiej formularz musi być zaakceptowany przez każdego z Autorów, co potwierdza oświadczeniem Autor kontaktujący się z Redakcją.

Procedura wycofania publikacji różni się w zależności od aktualnego etapu prac wydawniczych:
a. przed procedurą recenzyjną – wycofanie możliwe bez konieczności podania szczegółowego uzasadnienia.
b. w trakcie procedury recenzyjnej oraz po akceptacji do druku, ale przed publikacją – wymagane jest szczegółowe uzasadnienie wycofania.

Jeśli wycofanie publikacji stanowi naruszenie zasad etyki wydawniczej przez Autora Redakcja poinformuje o tym fakcie instytucję afiliującą Autora. Wniosek zostaje rozpatrzony przez Redakcję, która może zasięgnąć opinii osób trzecich, w tym Recenzentów, jeśli zachodzi sytuacja z pkt. 3 lit. b. Publikację uznaje się za formalnie wycofaną dopiero po uzyskaniu zgody Redakcji, a brak odpowiedzi ze strony Redakcji nie oznacza akceptacji wniosku.

Normy dotyczące tekstu
Zasady przyjmowania oraz instrukcja dotycząca struktury artykułu znajduje się w załączeniu skk_informacje_dla_autorow.pdf.

Zasady ogólne
1. Format pliku: rozszerzenia .doc, .docx.
2. Format dokumentu: A4, marginesy 2,5 cm.
3. Tekst zasadniczy: czcionka Times New Roman 12 pkt., interlinia 1,5.
4. Przypisy: czcionka 10 pkt., interlinia 1.
5. Nie formatujemy dodatkowo artykułu ani jego części, jak tytuły i numery punktów. Nie wprowadzamy ręcznego dzielenia wyrazów ani dodatkowych odstępów. Nie używamy tabulatorów do wcięć pierwszego wersu.
6. Nie stosujemy podkreśleń, kapitalików i wersalików.
7. Imię i nazwisko autora podajemy na początku artykułu powyżej tytułu. W przypisie podajemy pełną nazwę instytucji, w której pracuje autor, miejscowość oraz adres e-mail.
8. Kolejność i numeracja części artykułu wg wzoru:
Wstęp
1. …
1.1. …
1.2. …
2. … itd.
Zakończenie
Bibliografia
Streszczenie
Słowa kluczowe
9. Do artykułu dołączamy krótkie streszczenie i słowa kluczowe w języku polskim i angielskim. Nie dotyczy to komunikatów, recenzji i sprawozdań.
10. W tworzeniu przypisów i bibliografii obowiązuje styl Chicago.
11. Objętość artykułu 18 stron (do 40 tys. znaków).

Zasady szczegółowe
1. Cytaty w tekście zasadniczym i w przypisach podajemy w cudzysłowie „…”, pismem zwykłym (statywą), a nie kursywą (nigdy nie stosujemy podwójnego znacznika), w zakończeniu cytatu zachowując kolejność: cudzysłów, numer przypisu, kropka (lub przecinek), np.: …”27.
2. Cytaty wewnątrz cytatów zaznaczamy cudzysłowem podwójnym: « ».
3. Przy pomijaniu fragmentu cytatu wewnątrz zdania stosujemy nawias okrągły i wielokropek: (…). Nie stosujemy ich, gdy pomijamy fragment cytatu na początku lub na końcu zdania cytowanego.
4. Kursywą w tekście zasadniczym zaznaczamy:
a) tytuły książek, czasopism, artykułów,
b) wyrażenia obcojęzyczne,
c) szczególne wyrażenia, które chcemy wyróżnić.
5. Skróty, daty i inne określenia czasu, liczebniki:
a) w tekstach stosujemy ogólnie przyjęte skróty: itd., m.in., etc. i inne.
b) daty w tekście:
• miesiąc słownie, np. 5 marca 1910 r.;
• okresy od do: np. 1–10 maja 1900 r., 1 maja–10 czerwca 1900 r.
• w datach wtrąconych w nawiasie miesiąc podaje się liczbą arabską i nie stosuje się skrótu r. na końcu, np. (1.05.1826).
c) daty w przypisach:
• miesiąc liczbą arabską, np. 5.03.1900 (nie dotyczy cyt. i fragm. narracyjnych);
• w razie braku daty dziennej miesiąc zawsze słownie, np. w marcu 1825 r.
d) pisownia określeń „wiek”, „rok”:
• w tekście rozwijamy przy np. w wieku XVI, w roku 1928, skracamy przy np. w XVI w., w 1928 r.;
• skróty pojawiają się we wtrąceniach – nawiasach w tekście i zawsze w przypisach, np. (w XVI w.), (w 1928 r.).
• w określeniach typu „w drugiej połowie” nie używa się cyfr, natomiast „lata 80.”, „lata 90.” używa się z kropką.
e) liczebniki:
• zapis cyfrowy 4 cyfr jest bez spacji, ale 5 cyfr jest ze spacją, np. 1234, 11 456, 234 567;
• zapis cyfrowy z zastosowaniem skrótów: tys., mln, mld, np. 2 zł, 2 tys., 2 mln, 2 mld.
6. W tekście używamy myślnika (półpauzy) „–” oraz bez spacji między cyframi (liczbami) w oznaczeniu stron lub dat, między nazwami miejscowości, np. 9–89, pociąg relacji Warszawa–Szczecin, miejsce wydania: Poznań–Kraków. Dywizów (krótkich znaków) bez spacji „-” używamy tylko w nazwach dwuczłonowych, np. Koszalińsko-Kołobrzeskie.
7. W przypisach nie podajemy godności, funkcji i tytułów autorów, np.: ks., bp, kard., o., prał., prof., dr, SJ, św., bł.
8. Jeżeli dany przypis przytacza kilka publikacji, kolejne prace oddzielamy średnikami.
9. Przy odsyłaniu do publikacji cytowanej już wcześniej stosujemy zapis zgodny ze stylem Chicago. Nie stosujemy skrótu dz. cyt., art. cyt., por., zob., wielokropka.
10. Przy powoływaniu się na pracę i autora wskazanych w przypisie bezpośrednio poprzedzającym czy wymienionych wcześniej nie używamy formuł: tamże, tenże, taż.
11. Podajemy w przypisach i bibliografii nazwy wydawnictw, serii wydawniczych i nazwiska tłumaczy, jeśli takowe występują.
12. Przy określaniu numerów stronic, kolumn, itd. nie posługujemy się skrótem nn (następne), lecz podajemy je za pomocą cyfr.
13. W dokumentach kościelnych odsyłamy do numeru punktu, a nie do numeru stronicy; podajemy źródło, miejsce i rok druku albo ogłoszenia.
14. Jeśli w publikacji nie podano miejsca lub roku wydania piszemy odpowiednio: bmw, brw, bmirw.
15. Ingerencje autora zapisujemy w nawiasie kwadratowym.
16. Po każdym znaku interpunkcyjnym robimy spację. Wyjątek stanowią inicjały dwóch imion występujących bezpośrednio po sobie, np. H.U. von Balthasar.
17. W kwestii pisowni słownictwa religijnego obowiązują zasady opracowane przez Radę Języka Polskiego przy Prezydium Polskiej Akademii Nauk, Komisja Języka Religijnego, Teololingwistyka 10, R. Przybylska, W. Przyczyna, Pisownia słownictwa religijnego, Wydawnictwo BIBLOS, Tarnów 2011.

Instrukcja dotycząca przygotowania zdjęć i ilustracji
1. Zdjęcia przysyłamy jako załączniki w formacie jpg nie większe niż 2 MB.
2. Nie umieszczamy zdjęć w tekście, tylko zaznaczamy miejsce, w którym chcemy je umieścić, podając nazwę pliku z załącznika.
3. Tytuł zdjęcia: czcionka Times New Roman 12 pkt., interlinia 1, akapit wyśrodkowany.

Fotografia 1. Tytuł zdjęcia, ilustracji [fot. autor zdjęcia, ilustracji]
Źródło: podajemy skąd jest zdjęcie, ilustracja

Instrukcja dotycząca przygotowania tabeli, schematu
1. Tytuł tabeli, schematu: czcionka Times New Roman 12 pkt., interlinia 1, akapit wyśrodkowany.
2. Tytuły kolumn: czcionka 11 pkt., interlinia 1, akapit wyśrodkowany.
3. Tekst w tabeli: czcionka 11 pkt., interlinia 1, akapit z lewej.

Tabela 1. Tytuł tabeli
Schemat 1. Tytuł schematu

Instrukcja dotycząca przygotowania przypisów w stylu Chicago
1. Wszystkie cytaty w tekście odsyłają czytelnika do właściwego źródła informacji w przypisach na końcu cytowanego zdania.
2. Przypisy to lista źródeł uporządkowanych i ponumerowanych zgodnie z numerem porządkowym danego cytowanego zdania.
3. Pierwsze cytowane zdanie ma indeks górny z numerem 1. Drugie cytowane zdanie ma indeks górny z numerem 2 itd.
4. Indeksy górne (odnośnik do przypisu) są umieszczane przed znakami interpunkcyjnymi.
5. Przypisy są umieszczone na tej samej stronie co zdanie cytowane (u dołu strony).
6. Przypisy zazwyczaj oddzielone są od tekstu linią.
7. Format przypisu: numer przypisu. Imię i Nazwisko autora, Tytuł źródła (miejsce wydania: wydawnictwo, rok wydania), numer strony (bez „s.” lub „str.”).

Instrukcja dotycząca przygotowania bibliografii w stylu Chicago
1. Tytuł „Bibliografia” jest wyboldowany.
2. Wpisy są ułożone w porządku alfabetycznym.
3. Pierwszy wers każdego wpisu jest wyrównany do lewego marginesu, a każde następne wersy mają odstęp pięciu spacji od lewego marginesu.
4. Bibliografia znajduje się na samym końcu całego tekstu.
5. Format bibliografii: Nazwisko autora książki, Pierwsze imię, Drugie imię, Tytuł książki. Miejsce wydania: wydawnictwo, rok wydania.

Przykładowe zapisy w przypisach (1) i bibliografii (2):

Jeden autor:
1. Janusz Bujak, „Aby wszyscy stanowili jedno” (J 17,21). Wprowadzenie do zagadnień ekumenicznych (Szczecin: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego, 2009), 72–77.
Janusz Lemański, Pięcioksiąg dzisiaj, Studia Biblica 4 (Kielce: Instytut Teologii Biblijnej Verbum, 2002), 152.

Przy odsyłaniu do publikacji cytowanej już wcześniej piszemy:
Bujak, „Aby wszyscy stanowili jedno”, 72–77.
Lemański, Pięcioksiąg dzisiaj, 152.

2. Bujak, Janusz. „Aby wszyscy stanowili jedno” (J 17,21). Wprowadzenie do zagadnień ekumenicznych. Szczecin: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego, 2009.
Lemański, Janusz. Pięcioksiąg dzisiaj. Studia Biblica 4, 152. Kielce: Instytut Teologii Biblijnej Verbum, 2002.

Dwóch lub więcej autorów:
1. Michael White, Tom Corcoran, Narzędzia do odbudowy czyli 75 praktycznych sposobów na lepszą parafię (Częstochowa: Edycja Świętego Pawła, 2011), 167–170.

Przy odsyłaniu do publikacji cytowanej już wcześniej piszemy:
White, Corcoran, Narzędzia do odbudowy, 59–61.

2. White, Michael, Tom Corcoran. Narzędzia do odbudowy czyli 75 praktycznych sposobów na lepszą parafię. Częstochowa: Edycja Świętego Pawła, 2011.

Czterech lub więcej autorów, lista wszystkich autorów zamieszczana jest w bibliografii; w przypisie pojawia się tylko pierwszy autor z informacją: et al. (i in.):
1. Przemysław Bąbel i in., Analiza zachowania od A do Z (Gdańsk: GWP, 2015), 39–40.

Przy odsyłaniu do publikacji cytowanej już wcześniej piszemy:
Bąbel i in., Analiza zachowania od A do Z, 39–40.

2. Bąbel Przemysław, Monika Suchowiejska, Paweł Ostaszewski. Analiza zachowania od A do Z. Gdańsk: GWP, 2015.

Redaktor/publikacja zbiorowa pod redakcją, tłumaczenie
1. Robert E. Goodin, Philip Pettita, red. Przewodnik po współczesnej filozofii politycznej (Warszawa: Książka i Wiedza, 1998), 220–221.
Michael Hesemann, Paweł z Tarsu. Archeolodzy tropem Apostoła Narodów, tłum. Barbara Grunwald-Hajdasz (Poznań: W drodze, 2015), 141–165.

Przy odsyłaniu do publikacji cytowanej już wcześniej piszemy:
Goodin, Pettita, Przewodnik po współczesnej filozofii politycznej, 220–221.
Hesemann, Paweł z Tarsu, 141–165.

2. Goodin Robert E., Philip Pettita, red. Przewodnik po współczesnej filozofii politycznej. Warszawa: Książka i Wiedza, 1998.
Hesemann, Michael. Paweł z Tarsu. Archeolodzy tropem Apostoła Narodów. Tłum. Barbara Grunwald-Hajdasz. Poznań: W drodze, 2015.

Rozdział lub część książki
Stosujemy polskie określenia skrótowe: wyd., oprac., red. (nie pod red.).

1. Bernard Wodecki, „Rola i znaczenie Świątyni według Pierwszego Testamentu”, w: „Duch i Oblubienica mówią: Przyjdź”. Księga pamiątkowa dla o. prof. Augustyna Jankowskiego OSB w 85. rocznicę urodzin, red. Waldemar Chrostowski (Warszawa: Vocatio, 2001), 424–425.

Przy odsyłaniu do publikacji cytowanej już wcześniej piszemy:
Wodecki, „Rola i znaczenie Świątyni według Pierwszego Testamentu”, 424–425.

2. Wodecki, Bernard. „Rola i znaczenie Świątyni według Pierwszego Testamentu”. W: „Duch i Oblubienica mówią: Przyjdź”. Księga pamiątkowa dla o. prof. Augustyna Jankowskiego OSB w 85. rocznicę urodzin, red. Waldemar Chrostowski, 424–425. Warszawa: Vocatio, 2001.

Rozdział publikacji, pierwotnie wydanej w innym miejscu (jako źródło pierwotne)
1. Quintus Tullius Cicero, „Handbook on Canvassing for the Consulship”, w: Rome: Late Republic and Principate, red. Walter Emil Kaegi Jr., Peter White, t. 2 University of Chicago Readings in Western Civilization, red. John Boyer, Julius Kirshner (Chicago: University of Chicago Press, 1986), 35.

Przy odsyłaniu do publikacji cytowanej już wcześniej piszemy:
Cicero, „Canvassing for the Consulship,” 35.

2. Cicero, Quintus Tullius. „Handbook on Canvassing for the Consulship”. W: Rome: Late Republic and Principate, red. Walter Emil Kaegi Jr. i Peter White. T. 2 University of Chicago Readings in Western Civilization, red. John Boyer, Julius Kirshner, 33–46. Chicago: University of Chicago Press, 1986. Pierwotnie wydane w Evelyn S. Shuckburgh, tłum., The Letters of Cicero, t. 1 (London: George Bell & Sons, 1908).

Przedmowa, wprowadzenie lub podobna część książki
1. Krzysztof Leśniewski, wstęp do Prawosławie. Światło ze wschodu, red. Krzysztof Leśniewski (Lublin: Prawosławna Diecezja Lubelsko-Chełmska, 2009), 9–13.

Przy odsyłaniu do publikacji cytowanej już wcześniej piszemy:
Leśniewski, wstęp do Prawosławie, 9.

2. Leśniewski, Krzysztof. Wstęp do Prawosławie. Światło ze wschodu, red. Krzysztof Leśniewski, 9–13. Lublin: Prawosławna Diecezja Lubelsko-Chełmska, 2009.

Elektroniczna wersja książki
Jeśli książka jest dostępna w więcej niż jednym formacie, należy przytoczyć wersję, z której się korzystało. Dla książek, adresów URL – podawanie dostępu jest konieczne, gdy wymaga tego wydawca lub wymagane jest to w danej dziedzinie nauki; jeśli stałe numery stron nie są dostępne, można dołączyć tytuł rozdziału, numer rozdziału lub inny numer.

1. Agnieszka Rek-Lipczyńska, Znaczenie empory muzycznej w kształtowaniu wnętrz wiejskich kościołów Pomorza Zachodniego (Szczecin–Gliwice: Politechnika Śląska, 2011), dostęp 6.02.2016, http://zbc.ksiaznica.szczecin.pl/dlibra/docmetadata?id=34356.

Przy odsyłaniu do publikacji cytowanej już wcześniej piszemy:
Rek-Lipczyńska, Znaczenie empory muzycznej.
2. Rek-Lipczyńska, Agnieszka. Znaczenie empory muzycznej w kształtowaniu wnętrz wiejskich kościołów Pomorza Zachodniego. Szczecin–Gliwice: Politechnika Śląska, 2011. Dostęp 6.02.2016. http://zbc.ksiaznica.szczecin.pl/dlibra/docmetadata?id=34356.

Artykuł w wydrukowanym czasopiśmie
W przypisie – wskazywanie stron nie jest konieczne. W bibliografii wskazuje się zakres stron dla całego artykułu. Jeśli jest rocznik (tom/numer) i zeszyt, to piszemy:
20, 1–2 (2013): 127 (20 – tom/numer, 1–2 – zeszyt, 2013 – rok).

1. Edward Sienkiewicz, „Człowiek ponowoczesny jako podstawowy problem nowej ewangelizacji”, Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie 22 (2015): 145–163.
Janusz Lemański, „Abraham – wiara, która rodzi się z doświadczenia”, Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie 20, 1–2 (2013): 127–135.

Przy odsyłaniu do publikacji cytowanej już wcześniej piszemy:
Lemański, „Abraham – wiara, która rodzi się z doświadczenia”, 127–135.

2. Sienkiewicz, Edward. „Człowiek ponowoczesny jako podstawowy problem nowej ewangelizacji”. Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie 22 (2015): 145–163.
Lemański, Janusz. „Abraham – wiara, która rodzi się z doświadczenia”. Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie 20, 1–2 (2013): 127–135.

Artykuł w czasopiśmie online
Podaje się identyfikator DOI (jeśli czasopismo ma DOI), jeśli identyfikator jest niedostępny, należy podać adres URL; adresy powinny zawierać datę dostępu tylko wtedy, gdy wymaga tego wydawca lub wymagane to jest w danej dziedzinie nauki.

1. Kazimierz Dullak, „Przygotowanie i dziękczynienie (kan. 909 KPK)”, Colloquia Theologica Ottoniana 2 (2013): 121–132, dostęp 20.01.2017, http://www.wt.usz.edu.pl/attachments/article/296/CTO_2-2013.pdf.
Edward Sienkiewicz, „Człowiek ponowoczesny jako podstawowy problem nowej ewangelizacji”, Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie 22 (2015): 145–163, dostęp 3.02.2016, DOI: 10.18276/skk.2015.22-10.

Przy odsyłaniu do publikacji cytowanej już wcześniej piszemy:
Dullak, „Przygotowanie i dziękczynienie (kan. 909 KPK)”, 121–132.
Sienkiewicz, „Człowiek ponowoczesny jako podstawowy problem nowej ewangelizacji”, 145–163.

2. Dullak, Kazimierz. „Przygotowanie i dziękczynienie (kan. 909 KPK)”. Colloquia Theologica Ottoniana 2 (2013): 121–132. Dostęp 20.01.2017. http://www.wt.usz.edu.pl/attachments/article/296/CTO_2-2013.pdf.
Sienkiewicz, Edward. „Człowiek ponowoczesny jako podstawowy problem nowej ewangelizacji”. Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie 22 (2015): 145–163. Dostęp 3.02.2016. DOI: 10.18276/skk.2015.22-10.

Artykuł w gazecie lub popularnym czasopiśmie
Artykuły z dzienników lub czasopism mogą być przytaczane w tekście (jak Sheryl Stolberg i Robert Pear opublikowali w artykule w New York Times 27 lutego 2010 r.) zamiast w przypisie i artykuły te są powszechnie pomijane w bibliografii. Poniższe przykłady pokazują bardziej formalne wersje cytatów. Jeśli artykuł opublikowany jest w Internecie – podaje się adres URL (data dostępu, gdy wymaga tego wydawca lub wymagane to jest w danej dziedzinie nauki). Jeśli nie można zidentyfikować autora, przypis rozpoczyna tytuł artykułu.

1. Wojciech Parfianowicz, „Z Awinionu do Kołobrzegu”, Gość Koszalińsko-Kołobrzeski, 31.01.2016 (dodatek do Gościa Niedzielnego), 7.
Wojciech Parfianowicz, „Z Awinionu do Kołobrzegu”, Gość Koszalińsko-Kołobrzeski, 31.01.2016 (dodatek do Gościa Niedzielnego), dostęp 3.02.2016, http://koszalin.gosc.pl/doc/2946564.Z-Awinionu-do-Kolobrzegu.
Sheryl Gay Stolberg, Robert Pear, „Wary Centrists Posing Challenge in Health Care Vote”, New York Times, 27.02.2010, dostęp 3.02.2016, http://www.nytimes.com/2010/02/28/us/politics/28health.html.

Przy odsyłaniu do publikacji cytowanej już wcześniej piszemy:
Parfianowicz, „Z Awinionu do Kołobrzegu”, 7.
Stolberg and Pear, „Wary Centrists”.

2. Parfianowicz, Wojciech. „Z Awinionu do Kołobrzegu”. Gość Koszalińsko-Kołobrzeski, 31.01.2016 (dodatek do Gościa Niedzielnego), 7.
Parfianowicz, Wojciech. „Z Awinionu do Kołobrzegu”. Gość Koszalińsko-Kołobrzeski, 31.01.2016 (dodatek do Gościa Niedzielnego). Dostęp 3.02.2016. http://koszalin.gosc.pl/doc/2946564.Z-Awinionu-do-Kolobrzegu.
Stolberg, Sheryl Gay, Robert Pear. „Wary Centrists Posing Challenge in Health Care Vote”. New York Times, 27.02.2010. Dostęp 3.02.2016. http://www.nytimes.com/2010/02/28/us/politics/28health.html.

Hasła z encyklopedii (należy podać tytuł hasła)
1. Waldemar Chrostowski, „Pielgrzymka w Biblii”, w: Encyklopedia katolicka, t. 15 (Lublin: Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 2011), kol. 482.

Przy odsyłaniu do publikacji cytowanej już wcześniej piszemy:
Chrostowski, „Pielgrzymka w Biblii”, kol. 482.

2. Chrostowski, Waldemar. „Pielgrzymka w Biblii”. W: Encyklopedia katolicka. T. 15 (kol. 482). Lublin: Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 2011.

Recenzja książki
1. Janusz Bujak, „Studia soborowe. Historia i nauczanie Vaticanum II, red. Michał Białkowski, Toruń 2013, ss. 591”, recenzja książki Studia soborowe. Historia i nauczanie Vaticanum II, red. Michał Białkowski, Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie, 21, 2014.

Przy odsyłaniu do strony cytowanej już wcześniej piszemy:
Bujak, „Studia soborowe”.

2. Bujak, Janusz. „Studia soborowe. Historia i nauczanie Vaticanum II, red. Michał Białkowski, Toruń 2013, ss. 591”. Recenzja książki Studia soborowe. Historia i nauczanie Vaticanum II, red. Michał Białkowski. Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie, 21, 2014.

Rozprawy i dysertacje
1. Kazimierz Dullak, Problem odnowy życia sakramentalnego wiernych w świetle ustawodawstwa synodalnego w Polsce w latach 1983–1999 (rozprawa doktorska, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, 2000).

Przy odsyłaniu do strony cytowanej już wcześniej piszemy:
Dullak, Problem odnowy życia sakramentalnego wiernych, 17.

2. Dullak, Kazimierz. Problem odnowy życia sakramentalnego wiernych w świetle ustawodawstwa synodalnego w Polsce w latach 1983–1999. Rozprawa doktorska, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, 2000.

Materiały z sympozjum i pokonferencyjne
1. Leszek Wilczyński, red., Kościół poznański w historiografii (materiały z konferencji naukowej, Poznań, listopad 4–5, 2008).

Przy odsyłaniu do strony cytowanej już wcześniej piszemy:
Wilczyński, Kościół poznański w historiografii.

2. Wilczyński, Leszek, red. Kościół poznański w historiografii. Materiały z konferencji naukowej, Poznań, listopad 4–5, 2008.

Adresy stron internetowych
Cytowanie ze źródeł internetowych (gdy nie ma autora tekstu – pobranie/korzystanie ze strony internetowej).

1. Archiwum Archidiecezjalne w Szczecinie, „O nas”, dostęp 3.02.2016, http://www.archiwum.szczecin.pl.
MNiSW, dostęp 12.07.2011, www.mnisw.gov.pl.
„Jak rozliczać szkołę”, dostęp 20.01.2017, www.mnisw.gov.pl.

Przy odsyłaniu do strony cytowanej już wcześniej piszemy:
Archiwum Archidiecezjalne w Szczecinie, „O nas”.
MNiSW.
„Jak rozliczać szkołę”.

2. Archiwum Archidiecezjalne w Szczecinie. „O nas”. Dostęp 3.02.2016. http://www.archiwum.szczecin.pl.
MNiSW. Dostęp 12.07.2011. www.mnisw.gov.pl.
„Jak rozliczać szkołę”. Dostęp 20.01.2017. www.mnisw.gov.pl.

Akty prawne
1. Ustawa z 2.10.2005 o podatku dochodowym, Dz.U. 2005, nr 20, poz. 456, z późn. zm., art. 25, par. 145.

Przy odsyłaniu do strony cytowanej już wcześniej piszemy:
Ustawa z 2.10.2005 o podatku dochodowym.

2. Ustawa z 2.10.2005 o podatku dochodowym. Dz.U. 2005, nr 20, poz. 456, z późn. zm.

Dodatkowo do wglądu instrukcja dotycząca przypisów i bibliografii z Wydawnictwa Naukowego Uniwersytetu Szczecińskiego styl_Chicago_WNUS.pdf oraz ogolne_wymogi_wnus_ ang.pdf.

Styl Chicago WNUS

Tworzenie cytatów i przypisów w stylu Chicago:
1. Wszystkie cytaty w tekście odsyłają czytelnika do właściwego źródła informacji w przypisach na końcu cytowanego zdania.
2. Przypisy to lista źródeł uporządkowanych i ponumerowanych zgodnie z numerem porządkowym danego cytowanego zdania.
3. Pierwsze cytowane zdanie ma indeks górny z numerem 1. Drugie cytowane zdanie – indeks górny z numerem 2 itd.
4. Indeksy górne (odnośnik do przypisu) są umieszczane przed znakami interpunkcyjnymi.
5. Przypisy są umieszczone na tej samej stronie co zdanie cytowane – u dołu stron.
6. Przypisy zazwyczaj oddzielone są od tekstu linią.
7. Format przypisu: numer przypisu. Imię i Nazwisko autora, Tytuł źródła (miejsce wydania: wydawnictwo, rok wydania), numer strony (bez „s.” lub „str.”).

Przykład wykorzystania umiejętności cytowania i przypisywania w stylu Chicago:
Socjologia to nauka samych siebie, własnych zachowań, interakcji i przemian w społeczeństwie. Socjologia to nowa nauka na bardzo stary temat¹. Rzeczywiście tak właśnie jest. Pojęcie Socjologii dopiero w 1838 roku wprowadził August Comte. Socjologia zajmuje się badaniem społeczeństw ludzkich². Jak widzimy, wszystko co nas otacza i wpływa na aktualną sytuację ma pewne podłoże, które jest badaniem ludzi określanych mianem Socjolodzy.
————–
¹ Anthony Giddens. Socjologia. Zwięzłe, lecz krytyczne wprowadzenie. Poznań: Wydawnictwo Zysk i S-ka, 2001, 18.
² Piotr Sztompka. Socjologia. Analiza społeczeństw. Kraków: Znak, 2002, 11.

Tworzenie Bibliografii w stylu Chicago:
1. Tytuł „Bibliografia” jest wyboldowany.
2. Wpisy są ułożone w porządku alfabetycznym.
3. Pierwszy wers każdego wpisu jest wyrównany do lewego marginesu, a każde następne wersy mają odstęp pięciu spacji od lewego marginesu.
5. Bibliografia znajduje się na samym końcu całego tekstu.
6. Format bibliografii:
Nazwisko autora książki, Pierwsze imię, Drugie imię, Tytuł książki. Miejsce wydania: wydawnictwo, rok wydania.